• Logo MKW gwarancją najwyższej jakości...

Budka dla wiewiórki

Wiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris)

Wygląd zewnętrzny

Puszysty i długi ogon oraz uszy z pęczkiem włosów na końcach to najbardziej charakterystyczne cechy wiewiórki.

W lasach liściastych i parkach miejskich z małym udziałem drzew iglastych dominują osobniki rude, natomiast w ciemnych lasach iglastych częściej występują osobniki czarnobrunatne, ponieważ przy takim ubarwieniu w ciągu dnia słabiej rzucają się w oczy drapieżników.

Zachowanie

Wiewiórka jest aktywna w ciągu dnia. Żeruje w koronach drzew. W odpowiedniej wielkości dziupli lub w rozwidleniu gałęzi w koronach drzew buduje kuliste gniazdo z gałęzi i liści, z wejściem od dołu, co pozwala łatwo odróżnić je od gniazd ptasich. Nie zapada we właściwy sen zimowy (kiedy temperatura ciała ulega obniżeniu), a przebywa w tym okresie głównie w gnieździe. W przerwach poszukuje ukrytych w pobliżu gniazda zapasów złożonych głównie z grzybów, orzechów i szyszek. Poza okresem rozrodczym wiewiórki prowadzą raczej samotniczy tryb życia i tylko na terenie parków miejskich (gdzie są dokarmiane) można spotkać kilka osobników jednocześnie.

Występowanie

Lasy i bory od nizin po tereny górzyste. Większe ogrody i parki miejskie, w których szybko się oswaja.

Rozród

Czas rozrodczy wiewiórki przypada na wiosnę oraz wczesne lato. Na terenach nizinnych samica wydaje w ciągu roku zwykle dwa mioty. Ciąża trwa około 28 dni. Najczęściej rodzi się 4 – 5 młodych (maksymalnie do 7), które są całkowicie nagie i ślepe. Z uwagi na to, że wiewiórka buduje kilka gniazd, w przypadku niepokojenia może przenieść młode do innego schronienia.

Pokarm

W skład pożywienia wiewiórki, w zależności od dostępności wchodzą: orzechy laskowe, orzeszki bukowe, nasiona szyszek świerkowych/sosnowych/jodłowych, żołędzie, owoce, grzyby, a także jaja i pisklęta drobnych ptaków śpiewających.

 

Źródło: Josef Reichholf Ssaki,

Foto wiewiórki: Cezary Korkosz

 

 

 

Polecamy: